ژنتیک میتواند تا نیمی از طول عمر انسان را تعیین کند
به نقل از HealthDay News، یک مطالعه جامع نشان میدهد که ژنتیک میتواند تا ۵۵٪ از طول عمر انسان را شکل دهد. این رقم بسیار بالاتر از تخمینهای پیشین است که بین ۶٪ تا ۳۳٪ متغیر بود.
در این پژوهش، محققان با مطالعه دوقلوها و تفکیک مرگ و میر ناشی از عوامل خارجی مانند تصادفات یا عفونتها، بر مرگ و میر مرتبط با پیری داخلی—مانند بیماریهای مزمن یا کاهش طبیعی سلامت—تمرکز کردند. به گفته آنها، این روش تصویر دقیقتری از نقش ژنتیک در تعیین طول عمر ارائه میدهد.
«بن شنهار»، نویسنده اصلی مطالعه، بیان کرد: «عددی که به دست آوردیم بیدلیل نیست. تقریباً در تمامی مطالعات دوقلو، وراثتپذیری حدود ۵۰٪ است. حتی سن آغاز یائسگی، که با سن مرتبط است، حدود ۵۰٪ وراثتپذیری دارد.»
«مورتن شیبای-نادسن»، از دانشگاه کپنهاگ، افزود: «این رویکرد به حذف آنچه “نویز بیرونی” نامیده میشود کمک کرده و امکان بررسی دقیقتر پیری را فراهم ساخته است.» وی ادامه داد: «حداکثر طول عمر انسان حدود ۱۲۰ سال است؛ یک سلول مخمر ۱۳ روز و نهنگهای سرکمانی تا ۲۰۰ سال عمر میکنند. این موضوع نشان میدهد که ژنها محدوده طول عمر ما را تعیین میکنند.»
با این حال، دکتر «اریک وردین»، مدیرعامل موسسه تحقیقات پیری باک در کالیفرنیا، تأکید کرد که برخی مرگهایی که به عنوان “خارجی” در نظر گرفته میشوند، مانند مرگ ناشی از عفونتهایی چون کووید-۱۹، هنوز ممکن است تحت تأثیر ژنتیک باشند: «ژنهای شما نقش مهمی در پاسخ بدن به عفونتها دارند.»
شنهار اشاره کرد که تیمش با بررسی مجدد دادهها و در نظر گرفتن افزایش خطرات سلامتی با افزایش سن، دریافت که ژنتیک هنوز حدود ۵۰٪ از تفاوتهای طول عمر انسان را توضیح میدهد.
این یافتهها همچنین با تحقیقات پیشین همسو است که نشان میدهد افرادی که تا ۱۰۰ سالگی زندگی میکنند، اغلب دارای ژنهایی هستند که ریسک ابتلا به بیماریهای مزمن را کاهش میدهند. شنهار افزود: «واضح است که این افراد فقط تلاش نمیکنند تا به سن ۱۰۰ سالگی برسند؛ آنها ژنهای محافظتی دارند که از آسیبهای مرتبط با افزایش سن پیشگیری میکنند.»
تاکنون تنها چند ژن، از جمله FOXO3، APOE و SIRT6، به طور مستقیم با طول عمر انسان مرتبط شناخته شدهاند. به گفته وردین، طول عمر احتمالاً نتیجه همکاری ژنهای متعدد است، نه تنها یک ژن منفرد.
با وجود نقش مهم ژنتیک، هر دو محقق بر اهمیت سبک زندگی تأکید کردند. شنهار توضیح داد: «اگر ژنتیک ۵۵٪ از طول عمر را تعیین کند، ۴۵٪ باقیمانده تحت تأثیر رژیم غذایی، ورزش و سایر عادات زندگی است. بنابراین، حتی اگر ژنتیک محدودهای برای طول عمر طبیعی ایجاد کند، سبک زندگی میتواند تأثیر قابل توجهی داشته باشد.»
